Doğan Gün…
Mehmet Aydemir · 05.05.2024
Doğan Gün…
Ömürden geçen günler, hepsi birer inci
Sonrasın da haftalar, aylar ve hatta yıllar
Hepsi bir yaşamda eşsizce nadide deviniyorlar…
Koca manalar sığdırıyor, yetinmiyor ucuna eklemeler yapıyoruz
İçinde kaybolup gittiğimiz, anlamlayamadıklarımız var
Adını koyamadığımız, bizi içine alıp savuran kasırgalar…
Bir de duygularımız var, sanki farklı bir hayattan
Hissi yatlarımız halen-nade uçsuz budaksız
Esiri olduğumuz haller var, gelecekten haber veren…
İnsan içine doğduğu hayatı, asimile etmek için var edilmiş
Yetinmez bir de her an tüketir
Tüketmekle kalmaz, Bumerangın bir parçası olur…
Öyle anlar gelir çatar ki; öfke, kin, nefret ile gözü kararır
Öyle zamanlar vardır ki; sevgi, aşk ve kara sevdaların içinde bulur kendini
Bir de anlar vardır ki; grinin koynunda öylece debelenir…
Oysa her yeni gün doğarken, essiz bir döngünün birleşenidir
Işık misali; başlangıçta ne varsa onu ileten
Çarptığı yüzeyin ağırlıklı tonunu geri yansıtan…
Yeni gün bir doğum
Yeni gün, bir müjde
Senin gözünden gördüğün ve anlamlandırdığın…
Oysa yeni gün zaten dünden alacağını aldı
Bugün olacaklar dünün yansıması
Yarın dediğin ise bugüne kadar olabildiklerinden
Bir mozaik demeti olacak; adını bilmeden koyduğun…
Mehmet Aydemir 04.05.2024 saat: 11.28